|
|
من انبوهي از اين بعدازظهرهاي جمعه را بياد دارم كه در غروب آنها در خيابان از تنهايي گريستيم ما نه آواره بوديم، نه غريب اما اين بعد از ظهرهاي جمعه پايان و تمامي نداشت ميگفتند از كودكي به ما كه زمان باز نميگردد اما نميدانم چرا اين بعد از ظهرهاي جمعه باز ميگشتند .: احمد رضا احمدی :. || دوشنبه 30 اردیبهشت1392 || صدیق قطبی
| |
|
|